Erradikalizazio prozesua Interneten

Terrorismo islamistaren eremuan, "Erradikalizazio prozesua" deitzen zaio gizabanako batek islamaren defentsan indarkeriaren erabilera defendatuko duen posizionamendu ideologikoa hartu arte egiten duen ibilbideari. Jarrera horrek ez du esan nahi, berez, pertsonak indarkeriazko ekintza bat egingo duenik, baina ekintza terrorista islamisten berezko ezaugarriek (logistika handirik gabeko atentatuak egiten dituzten gizabanako isolatuak) arriskua bereziki handia izatea egiten dute.

Arrisku horri aurre egiteko eta erradikalizazio-prozesu bat amaitzen duten pertsonei zigor penala jazartzeko, 2015ean Zigor Kodea erreformatu zen, bertan, helburu terroristak dituen autodoktrinamenduaren delitu-tipoa sartu zen, besteak beste. 1

Delitu-tipo berri hori 2 eta 5 urte arteko espetxe-zigorrarekin zigortuta dago, eta erradikalizazio-prozesu batean dauden eta zenbait baldintza betetzen dituzten gizabanakoak ikertzea eta ondoren kondenatzea bilatzen du: 2

Talde terroristekin edo haien helburuekin parte hartzera edo kolaboratzera bultzatzen duten edukietara behin eta berriz sartzea, foroen, sare sozialen (Twitter, Facebook, Instagram, etab.), web-orrien edo mezularitza-zerbitzu itxien (WhatsApp, Telegram, etab.) bidez.
Guztiz beharrezkoa da subjektuak hori egitea bere burua terrorismo-delituak egiteko gaitzeko asmoz.

Lege-esparru berri horrekin, Ertzaintzak bi atxiloketa egin zituen 2015ean eta 2016an, eta, horien ondorioz, Auzitegi Nazionalak (terrorismo-delituetan eskumena duen auzitegia)3 4 , autodoktrinamenduagatik emandako lehen bi epaiak eman ziren, nahiz eta gero Auzitegi Gorenak epaiak aldatu zituen kondenatuek aurkeztutako errekurtsoen aurrean.

Epaiek berezkoak egiten dituzte Ertzaintzako terrorismo-adituek egindako peritu-txostenak. Txosten horien arabera, Interneten erradikalizatzeko prozesua 4 etapatan banatutako ibilbidea da, eta norbanakoa erradikalizatu ahala egiten da aurrera: 5

Biktimismoa: subjektuak irudi edo bideoak ikusten ditu, eta horietan musulmanen sufrimendua ikusten da, batez ere haurrena. Horrela, komunitate musulman osoa, bera barne, bidegabekerien biktima dela barneratzen da, erlijio-atxikipen hutsagatik.
Erruduntasuna: pertsona horrek hainbat aktore identifikatzen ditu komunitate musulmanaren egoera txar horren erantzule: Mendebaldea (nagusiki Europa eta AEB), Islamaren korronte xiita eta herrialde musulmanetako gobernuak (subjektuak egoki jotzen duen islam-mota ez praktikatzeagatik).
Konponbidea: arduradun jakin batzuek zapaldutako komunitate musulmanaren gatazkaren aurrean, pertsona honek irtenbide bakarra fedegabeen aurkako indarkeria erabiltzean topatzen du, eta erakunde terroristetan ikusten du bere posizionamendua bermatzen duen diskurtsoa.
Aktibismoa: azken fasean, talde terroristen ideologia hartu eta bere egiten du, indarkeria erabiltzea justifikatuz fedegabe deitzen dituenen aurka, beste jarduera terrorista batzuk egiteari hasiera emanez (ez bakarrik ekintza terroristak prestatzea, baita dirua bidaltzea ere, gatazkan dauden lekuetara bidaiatzea talde terroristekin bat egiteko, Interneteko proselitismoa, etab.).

Iturriaren aitorpena

Orokorra